Een dag uit het leven van Henk.

Een zaterdag uit het leven van Henk met al z’n Henkerigheid. Henk is overigens geen hond. Maar een man van 56 jaar en IC-verpleegkundige. Zijn hond heet Schurk. De titel is voer voor een leesclub.

In een dag komen we heel wat te weten over Henk. Met zelfs een beetje toekomst. Maar het is ook een boek over het dagelijkse lief en leed. Over hoe een gewoon leven ook interessant kan zijn. Heel knap gedaan. Ik vond de vorm van het verhaal met dialogen en daarbovenop een vertelstem, die Henk helemaal doorgrond, heel bijzonder. Iets goddelijks bijna. Ik begrijp uit een interview dat hij is geïnspireerd door A single man van Isherwood (dat moet ik zeker ook nog eens lezen!). Bijvoorbeeld als Henk besluit even te gaan rusten op de bank lezen we:

“Zijn lichaam is losgehaakt van zijn ik, zodat hij kan rusten, want dat is wat rusten kennelijk betekent – voor een paar uur verlost zijn van de nekklem van ons bewustzijn. Het is daarom een goed moment om Henk wat beter te bekijken.”

Of de openingsalinea:

“Het hart klopt, denkt Henk van Doorn als hij wakker wordt, en het bloed stroomt. Goedbeschouwd is dat het verstandigste wat je erover kunt zeggen.
Het is een merkwaardige gedachte en een onwaarschijnlijk begin van de dag, van zijn herwonnen bewustzijn, maar het doet in elk geval wat een begin hoort te doen: het suggereert een vervolg. Met die eerste gedachte dienen zich nieuwe gegevens aan: de ruimte waarin hij zich bevindt (zijn slaapkamer), de tijd (ergens tussen acht en negen) en het weer (zonnig). Van harte gaat het niet. De nieuwe gegevens komen aansjokken als pubers die net wakker zijn en met zure, stuurse gezichten aan de ontbijttafel gaan zitten, beledigd dat hun weer een nieuwe dag in de maag is gesplitst.”

PS er waren af en toe woorden waar ik me aan stoorde. Zo gebruikt de schrijver vaak het woord spul, dat waar alles van gemaakt is. Ook de mens. Maar ook een woord als mannentietjes, geslacht en penetreren kon ik in deze context minder waarderen. Dat is uiteraard heel persoonlijk. Het is ook iets waar je in je eigen taal eerder last van hebt. Ik neem aan dat een ‘native English speaker’ weleens hetzelfde overkomt in het Engels.