Tolstoj is een fenomenale schrijver

In deze novelle werkt Iwan Iljitsj als ambtenaar in de Russische bureaucratie en werkt zich op tot officier van justitie. Hij leidt het leven dat van hem verwacht wordt, begeeft zich in de beste kringen en is getrouwd en heeft kinderen. Hij wordt ziek en dan begint er een lijdensweg leidend tot zijn smartelijk sterven. Hij kijkt terug op zijn leven en voelt dat de leugen heeft geregeerd en ook nu ervaart hij geen waarachtigheid in de ondersteuning van zijn gezin, dokters en kennissen en dat maakt hem erg eenzaam. Alleen bij zijn bediende ervaart hij waarlijk medelijden en compassie. Eigenlijk ervaart hij alleen echt geluk als hij terugdenkt aan zijn jeugd en hij zou niets liever willen dan nu zoals een kind geknuffeld en getroost te worden door mensen die oprecht zijn.
De laatste drie dagen van zijn leven brengt hij schreeuwend van de pijn door alvorens hij sterft.
Het is alweer vele boeken geleden dat ik iets van Tolstoj had gelezen en dan kom je er weer achter wat een fenomenaal schrijver hij is. Tolstoj is onovertroffen in de vanzelfsprekende manier waarop hij een driedimensionale omgeving creëert, waarin hij zijn romanfiguren tot leven laat komen.
Het verhaal van Ivan Iljits is uiteraard ook bijzonder schrijnend. Het is een mens van vlees en bloed met wie je meeleeft en tegelijk overstijgt deze novelle die ene mens en geeft je een naar besef van het armzalige bestaan van de mensheid op weg naar de dood.