Amusant en goed geschreven

Eindelijk weer eens een boek dat je zo in een adem kunt uit lezen!

Het is de 16e eeuw en we bevinden ons in Florence waar een moord is gepleegd op Jacopo de Pontormo, een beroemde schilder die bezig was aan fresco’s in de kapel van San Lorenzo. Het oplossen van deze moord is de rode draad in dit boek en daarmee verknoopt spelen nog allerlei andere verhalen: het politieke machtsspel tussen de adelijke families ( hertog van Florence, koningin van Frankrijk, hertog van Ferrara, de paus etc., die allerlei familieverbanden met elkaar hebben), de censuur op kunst en de positie van de kunstenaar naar zijn opdrachtgevers, het uithuwelijken als onderdeel van machtspolitiek, de strijd van de kleine luyden voor een rechtvaardig bestaan.

Het boek onthult het verhaal in de vorm van brieven, waarin de verschillende spelers elkaar op de hoogte brengen van de gebeurtenissen. 

De schrijver zet een aantal ingrediënten in om van dit boek een enerverende leeservaring te maken: spannende intriges, een kleurrijke historische omgeving, een speciale vertelstructuur ( brieven), een virtuoze schrijfstijl.

En toch; dan heb je het in een adem uit gelezen en dan probeer je nog even na te genieten, maar dan lijkt het net alsof je aan het happen bent in een suikerspin aan het eind van de kermis en begint het een beetje te knagen:

Eigenlijk is die moordintrige helemaal niet zo geloofwaardig…

Toch wel vreemd dat al de verschillende briefschrijvers zo virtuoos kunnen schrijven…
De achtervolgingsscene in een stormachtig Florence doet wel erg denken aan de boeken van Dan Brown…

De kleine luyden die voor hun rechten opkomen, worden er bijgesleept, maar zijn weinig relevant voor de hoofdintrige…

Samenvattend vond ik het zeker een amusant en goed geschreven boek, maar zeker niet geniaal.