Een must-read voor mensen geboren in de zestiger jaren

Met -De nacht is jong- toont Joseph O’Connor dat hij van vele markten thuis is. Na onder andere -De verkoper- (een verkoper van schotelantennes wiens leven totaal overhoop wordt gehaald als zijn dochter Maeve ten prooi valt aan gewelddadige overvallers) of -Stella Maris- (de lotgevallen van een groep Ieren die vanwege onrecht en hongersnood in 1847 met de boot ‘De Stella Maris’ naar de VS vertrekt) geeft hij met -De nacht is jong- de lezer namelijk een deel van diens jeugd terug, vaak het gelukkigste deel van diens leven. Tenminste, als je geboren bent in de zestiger jaren.
Luton, 1981. James Robbert, Robbie, Goulding gaat sociologie en Engels studeren aan het Stanton Polytechnic and Agricultural College. Daar ontmoet hij Francis Mulvey, Fran. Robbie heeft een Ierse achtergrond, Fran is geadopteerd uit Vietnam. Fran draagt netkousen en minirok, heeft zich zwaar opgemaakt en schopt tegen alles en iedereen die hem voor de voeten komt. “Een kunstenaar is verplícht te falen,” is zijn lijfspreuk. Via Fran leert Robbie muziek waarderen, leert hij muziek ‘lezen’. Samen richten zij een bandje op. Ze klooien wat aan en Robbie leert al doende gitaarspelen. Dat er van de studie niets terecht komt, moge duidelijk zijn. Als een zeer intelligent, muzikaal geschoold en erg knap meisje zich bij hen aansluit, Sarah-Thérès Sherlock ofwel Trez, begint het ergens op te lijken. Haar cello maakt de band nagenoeg compleet, al ontbreekt er nog één instrument: de drums. Séan, de tweelingbroer van Trez, wil hen wel ‘even’ uit de brand helpen. Hij heeft namelijk al een baan als reparateur van witgoed. Nooit zal hij lid van de band worden, aldus Séan.
Dan begint de obligate ontwikkeling van al die bandjes van achttienjarigen die de wereld denken te veroveren. O’Connor beschrijft dat op weergaloze wijze. De armoede, de drugs waaraan een van de bandleden ten onder dreigt te gaan, de alcohol. En vooral: de grote stilte, want niemand is geïnteresseerd in The Ships in the Night, zoals zij zich inmiddels noemen. De andere kant van de medaille is de ultieme vrijheid die vooral Robbie en Fran genieten. Trez blijft naast de muziek studeren, Séan repareert nog altijd koelkasten en gasfornuizen. Maar Fran en Robbie gaan helemaal los. Robbie kan inmiddels best een aardig riedeltje spelen, de stem van Fran ontwikkelt zich tot een heel eigen geluid. En uiteindelijk komt het goed: in heel Engeland en Ierland wordt regelmatig opgetreden op universiteiten en in kleine zalen. Totdat Trez dankzij haar uitstekende studieresultaten een beurs voor de VS krijgt aangeboden en besluit naar New York te verhuizen.
Zonder Trez is het over met The Ships in the Night. Wat doe je dan? Je bezoekt haar in New York en start daar ‘gewoon’ een nieuw leven. De armoede in Engeland was pure luxe vergeleken bij NYC. Ze leven letterlijk als ratten. Maar ook hier schijnt licht aan het einde van de tunnel. The Ships in the Night wordt gescout en breekt door, speelt in het voorprogramma van U2, The Boomtown Rats en andere wereldberoemde bands. Tot in Japan treedt de band op. Ze komen in de top tien van de US charts en worden uitgenodigd bij Top of the Pops. Natuurlijk gaat het dan weer fout. Trez raakt zwanger, Fran gebruikt meer en meer heroïne en Robbie vervalt in alcoholisme met als gevolg dat zijn plankenkoorts hem af en toe dwingt juist voor een optreden de kuierlatten te nemen. Het einde van The Ships in the Night is daar, net op het moment dat het geld met bakken tegelijk binnenstroomt. Of toch niet?
-De nacht is jong- haalt je eigen wilde haren weer naar boven, de jaren van onbezorgdheid, no matter what, de jaren van vrije seks, van ultiem genieten al stierf je van de kou omdat je gas, licht en water waren afgesloten. Ben je geboren in de zestiger jaren – of zijn je ouders dat en zijn je oren verpest door de muziek uit de tachtiger jaren – dan dien je nu direct naar de winkel te lopen!