Waardig slot van trilogie

Met De piratendief, dat in 2019 in een Nederlandse vertaling is verschenen, komt er een eind aan de door Kristen Ciccarelli geschreven Iskari-trilogie. Dit laatste deel vond ze het gemakkelijkst om te schrijven, omdat ze – zo geeft ze zelf aan – over haar angst heen was om aan een boek te beginnen. De steun die ze van veel lezers kreeg, heeft haar ook enorm geholpen.

De hoofdrol is deze keer weggelegd voor Safire, die inmiddels is benoemd tot commandant van het leger van Firgaard en het is haar taak om koning Dax te beschermen, maar er eveneens voor zorgen dat de vrede in hun land bewaard blijft. Ze krijgt echter te maken met Eris, die heimelijk allerlei persoonlijke voorwerpen van haar steelt. Het is lastig om de dief te pakken te krijgen, want de laatste weet telkens op miraculeuze wijze te ontsnappen. Toch komen ze elkaar regelmatig tegen en blijken ze een gezamenlijke missie te hebben: het vinden van Asha, de laatste Namsara.

In principe is dit derde deel van de trilogie goed afzonderlijk van de eerdere twee boeken te lezen, maar om een aantal dingen beter te kunnen begrijpen, is het beter om de volgorde van verschijnen aan te houden. Zo nu en dan wordt er namelijk verwezen naar enkele voorvallen uit de twee voorgaande delen, en als je hier al van op de hoogte bent, kijk je daar niet zo heel erg vreemd tegenaan. Denk alleen al aan diverse personages, die als een rode draad door het drieluik heen geweven zijn, maar waarvan er telkens aan minimaal één extra aandacht wordt besteed. Deze keer is dat, zoals al aangehaald, Safire en daardoor leer je haar een stuk beter kennen.

Het verhaal wordt echter niet volledig vanuit het perspectief van de jonge commandant verteld, want de aanvankelijke antagonist Eris krijgt eveneens ruim voldoende speelruimte. De wisselwerking tussen deze twee vrouwen zorgt voor een bepaalde spanning die uiteindelijk leidt naar onderlinge verhouding die je op een gegeven moment al een klein beetje ziet aankomen. Dit houdt overigens absoluut niet in dat de gebeurtenissen voorspelbaar zijn, want daar is, mede als gevolg van de vele wendingen en ontwikkelingen, geen enkele sprake van. Behalve de verhaallijnen van deze twee personages zijn er tevens enkele intermezzo’s, waarin de geschiedenis van het meisje Skye wordt verteld. In eerste instantie vraag je je af wat dit met de rest van de plot te maken heeft, maar geleidelijk aan wordt dit steeds duidelijker een aan het eind kom je erachter hoe de vork exact in de steel zit.

Net als in de twee eerdere delen is de schrijfstijl van Ciccarelli ook nu weer bijzonder toegankelijk, prettig en beeldend. Ondanks dat sommige taferelen zich in een fantasiewereld afspelen, is het voor de lezer niet moeilijk om voor zich te zien hoe de desbetreffende scènes er uitzien. Zoals bijvoorbeeld een schip dat in de ruwe zee vergaat, of een draak die door de lucht vliegt, je ziet dergelijke voorvallen allemaal als een film op je netvlies verschijnen. Doordat er behoorlijk wat gebeurt en de omstandigheden voortdurend wisselen, ligt het tempo van het verhaal tamelijk hoog. Verder heeft de auteur ook een aantal belangrijke en interessante maatschappelijke thema’s in de plot verwerkt, hoewel ze deze niet heel erg benadrukt, ze zijn op een speelse manier in het geheel verwerkt.

Alles bij elkaar genomen is De piratendief een waardig slotdeel van het drieluik. Het boek bevat een ruime hoeveelheid spanning, bij tijd en wijle is er zelfs actie en het boeit van begin tot eind. Dat de draken – hun rol had wat groter mogen zijn – opnieuw hun opwachting hebben mogen maken, is niet de bekende kers op de taart, maar wel degelijk een mooie en toepasselijke surprise.