Poëtische mini-roman

Mensen van de dag is de debuutroman van Emma Doude van Troostwijk (26). Ze is Nederlandse, maar is opgegroeid in Elzas, Frankrijk. Ze schreef het boek ook in het Frans. Het is vertaald door Liesbeth van Nes. Al staan er nog wel degelijk korte Franse zinnetjes in.

Op de cover een stilleven. Een stoel in een kamer waar de zon invalt. Op de leuning van de stoel staat een vogel. Het geeft heel goed de sfeer weer van het boek. Het begint in Rotterdam. De verteller zit met haar voeten in het zand met op de achtergrond de Rotterdamse skyline. Uit de speakers klinkt Drank en drugs van Lil’Kleine. De verteller zegt tegen haar vriendin dat ze auditie heeft gedaan voor het theaterstuk The Father. Dat is een verhaal over een man met alzheimer en zijn dochter die worstelt met zijn vervreemding.

Het blijkt een opmaat voor het verhaal. De verteller keert namelijk terug naar haar ouderlijk huis, een pastorie, in Frankrijk. In deze ambtswoning van een priester woont haar familie, haar grootvader en vader waren en zijn predikant. Haar broertje wordt binnenkort predikant. Ook haar oma en moeder wonen in het huis.

Het boek is relatief dun en ook op de pagina’s tellen veel witregels tussen de woorden. De verteller beschrijft dagelijkse handelingen uiterst gedetailleerd zonder iets uit te leggen. Ze weet perfect leegte te laten zonder dat het moeilijk te begrijpen is wat er aan de hand is. Opa kampt met alzheimer en de vader van de verteller heeft een burn-out en verliest daarbij ook zijn geheugen. Haar broertje heeft ook zo zijn problemen: hij twijfelt of hij predikant wil worden.

De scènes zijn niet chronologisch. Het zijn flarden uit het leven. Soms speelt het zich af in het heden en soms is het een herinnering uit het verleden. Soms zijn het slechts een paar zinnen op de pagina. De titel Mensen van de dag slaat op een zinnetje dat haar moeder op een papiertje noteert: leven bij de dag, omdat je niet weet wat de volgende brengt.

Het verhaal is soms weemoedig, maar het oordeelt niet. Als de vader bijvoorbeeld vraagt wie hij is, komt er geen antwoord. Dat is niet aan de verteller om hem te vertellen. Er zijn ook zeker vrolijke momenten. Zo danst de familie met enige regelmaat op de muziek na een zondagsdienst.

Ook zitten er stukken in die je laten lachen. Bijvoorbeeld als opa denkt dat de theepot, met earl grey erin, melk is en dat over zijn schaal met cornflakes schenkt. Hij begint vervolgens te eten en zegt zonder blikken of blozen dat het lekker is. Als de verteller vervolgens vraagt om de melk, geeft hij de theepot aan. De inhoud giet ze dan maar ook over haar cornflakes heen, waarna ze het rustig opeet.

Over elk woord lijkt uren nagedacht. Het alledaagse dat beschreven wordt is heel herkenbaar. Ondanks dat het boek enkel uit zulke korte stukjes gedetailleerde beschrijvingen bestaat, is er wel degelijk een plot. Alle drie de mannen kampen met hun eigen problemen en die vorderen ook.

Mensen van de dag zit slim in elkaar en is een ontroerende bijna poëtische mini-roman. Het is de moeite waard om er de tijd voor te nemen en het echt goed tot je door te laten dringen. Het krijgt 5 van de 5 sterren.

Met dank aan Meulenhoff voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.