Amper spanning, veel voorspelbaarheid

In 2016 begon Liz Ouwens aan een opleiding op de Schrijversacademie en een van de vakken die ze koos wat thrillers. Het resultaat was dat ze zes jaar later debuteerde met het goed ontvangen Wie zwijgt…, dat aanvankelijk alleen als e-boek werd uitgebracht, maar in 2023 eveneens als paperback. Haar derde thriller Badgasten verscheen in de zomer van 2025 en is het tweede deel van een serie met de rechercheurs Rosie van Henegouwen en haar collega Julian.

Hierin krijgen ze te maken met de plotselinge verdwijning van Rosies vader. In eerste instantie weet niemand waar hij is, maar hij blijkt gezien te zijn in Bergen aan Zee, de badplaats waar ze is opgegroeid. Vanzelfsprekend willen ze hem zo snel mogelijk vinden, maar als Rosie terug is in haar geboorteplaats keert ze als het ware terug naar het verleden, waarin zij en haar ouders kennismaken met Herman en Sonja, twee badgasten met wie ze het goed kunnen vinden, maar er wel voor zorgen dat er verandering in hun rustige bestaan komt.

Het verhaal wordt volledig vanuit de perspectieven van Rosie en Helena verteld en speelt zich in twee perioden af. Eerstgenoemde doet dat in het heden (2025) en de laatste ruim veertig jaar eerder (1981). Snel wordt inzichtelijk gemaakt dat dit respectievelijk dochter en moeder zijn, maar de lezer blijft erg lang in het ongewisse over het onderlinge verband tussen beide verhaallijnen. Je hebt hierover wel een vermoeden en ongeveer halverwege lijkt het erop dat dit bevestigd wordt. Toch duurt het hierna nog een tijd voordat daar écht zekerheid over is. Op zich is het niet zo bezwaarlijk dat dit vrij lang duurt, want een dergelijke opzet zorgt er vaak voor dat je nieuwsgierigheid gewekt wordt en dat de spanning oploopt. In dit geval gaat dit absoluut niet op, want van geen van beide is maar enige sprake. Dit komt onder andere omdat de plot nogal voorspelbaar verloopt en zich zo goed als geen opzienbarende ontwikkelingen voordoen. In feite is het allemaal veel, en dan ook echt veel te gezapig.

De gebeurtenissen die zich voordoen spelen zich voornamelijk af in de privésfeer waardoor je vrij veel over de belangrijkste personages te weten komen. Over het algemeen zijn ze redelijk goed uitgewerkt, maar het is lastig om je met een van hen te vereenzelvigen, vooral omdat de meesten tamelijk clichématig zijn. Dit geldt eveneens voor diverse situaties, zoals bijvoorbeeld een nogal zelfingenomen gevangene die, ondanks dat hij vastzit, doet voorkomen alsof hij de baas is en de bezoeker in zijn macht heeft. Bij veel andere omstandigheden weet Ouwens de lezer evenmin te verrassen, ondanks dat ze hiertoe wel diverse pogingen onderneemt. Zo nu en dan is er namelijk wel een cliffhanger, maar het beoogde effect daarvan blijft helaas uit. Het wil maar niet spannend worden. Dit komt grotendeels doordat alle voorvallen veel te passief worden verteld, je zit er niet middenin en dat pakt dus erg nadelig uit.

Ouwens’ schrijfstijl is ongecompliceerd en eenvoudig en daarom hoeft de lezer niet veel moeite te doen om het verhaal te kunnen volgen. Hoewel de opbouw van het boek niet slecht is, komen sommige gebeurtenissen plotseling uit de lucht vallen en is de overgang van de ene naar de andere scène af en toe te drastisch. Je krijgt dat het gevoel dat je iets gemist hebt. Omdat de auteur soms nog wel op een ogenschijnlijk ontbrekende situatie ingaat, kom je er in die gevallen wel achter wat dat geweest is, maar toch is het een enigszins vreemde gewaarwording. Verder zijn enkele omstandigheden behoorlijk overdreven en vergezocht; het realiteitsgehalte is dan ver te zoeken.

Zo nu en dan merk je wel dat dit een tweede deel van een serie is, maar in principe kan Badgasten prima afzonderlijk van het voorgaande gelezen worden. Desondanks is dit geen boek waar je van ondersteboven raakt, want zoals gezegd is de spanning zo goed als nihil, terwijl de voorspelbaarheid aanzienlijk is