Verhoef kan vele malen beter

Na een schrijfproces van twee jaar bracht Esther Verhoef in april 2025 haar jongste thriller Het huis met de palm uit. Voor dit boek, waarvan gezegd wordt dat dit misschien wel haar meest verrassende is, heeft ze zich deels laten inspireren door een half vervallen jachtslot in de Dordogne. Van het verlaten gebouw, gelegen op een open plek met bossen eromheen, kreeg ze toen de rillingen. Op dat moment wist ze ook dat het pand ooit in een van haar verhalen zou voorkomen.

In plaats van in Nederland komt Ellis, nadat ze op een treinperron in elkaar is gezakt, op de drukke en chaotische spoedeisende hulp van een Frans ziekenhuis terecht. Ze kent hier niemand, maar na haar operatie maakt ze kennis met Sophie, met wie ze een goede klik lijkt te hebben. De vrouw biedt aan om Ellis na ontslag uit het ziekenhuis bij haar thuis te laten herstellen. Al snel blijkt dat Sophie hier haar eigen duistere redenen voor heeft en vanaf dat moment moet Ellis er alles aan doen om uit handen van de Française te blijven.

Een van de meest positieve aspecten van dit boek is dat het bijzonder vlot leest en je het daarom erg snel uit hebt. Misschien maar goed ook, want het verhaal zelf maakt namelijk zo goed als geen indruk en daarom is deze thriller er een om zo snel mogelijk te vergeten. De spanning die voor dit genre onontbeerlijk is, is praktisch afwezig. Er zijn slechts enkele situaties die de lezer enigszins het gevoel geven een spannend boek te lezen. Voor het overige is het een tamme bedoening, te beginnen bij een nogal langdurige uiteenzetting van de omstandigheden waarin Ellis zich bevindt en de belabberde toestand op (en van) de spoedeisende hulp. Hierna kabbelt de plot rustig verder, hoewel de lezer meteen in de gaten heeft dat Sophie iets duisters over zich heeft. Omdat de lezer feilloos doorziet wat haar plannen zijn en wat ze doet om die te verwezenlijken, kan de auteur hem absoluut niet verrassen.

Door middel van talloze flashbacks krijg je een goed beeld van protagonist Ellis; zij is derhalve naar behoren uitgewerkt. De terugblikken zorgen er tevens voor dat je meer inzicht krijgt in haar handel en wandel, maar veel empathie en sympathie roept ze ondanks haar problematiek niet op, ofschoon het wel lukt om enig begrip voor haar gedragingen op te brengen. De andere personages waar aandacht aan wordt besteed, zijn overwegend oppervlakkig en spreken in het geheel niet aan; de enige die genegenheid verdient, is de hond Paco.

Omdat er in de loop van de plot behoorlijk wat gebeurt, is het tempo overwegend hoog. Ook zijn er diverse wendingen, maar omdat de lezer het merendeel daarvan al ziet aankomen en ook nog eens een vermoeden heeft hoe een en ander afloopt, hebben ze niet het beoogde effect. Slechts sporadisch loopt het anders dan verwacht, maar dergelijke twists zijn op één hand te tellen. Wanneer zich zoiets voordoet, is het zowaar een klein beetje spannend en helaas van veel te korte duur. Verhoef laat wel zien dat ze een verhaal kan vertellen en op haar schrijfstijl valt eveneens weinig aan te merken. Deze is verzorgd en toegankelijk. Af en toe is de opbouw verwarrend, wat veroorzaakt wordt door onduidelijkheid over de periode waarin een bepaalde scène zich afspeelt. De overgang van heden naar verleden (of andersom) is dan verre van helder waardoor het voor de lezer ietwat schimmig wordt.

Het huis met de palm bevat een aantal onwaarschijnlijkheden en ongeloofwaardigheden, maar het eind slaat werkelijk alles. De dan geschetste omstandigheden zijn in feite te bizar voor woorden en je kunt je in het geheel niet voorstellen dat iets dergelijks in de westerse wereld voor kan komen. Hierdoor, maar ook door de overige tekortkomingen, kan deze thriller beslist niet overtuigen. Verhoef kan vele malen beter!