Advertentie
    Kees van Duyn Hebban Recensent

Na haar studie aan Cambridge University werkte Helen Monks Takhar als journalist, copywriter en redacteur voor financiële dagbladen en nationale kranten. De verschillen tussen twee generaties, maar ook het oneerlijke gif dat jongeren tegenwoordig over zich heen krijgen, waren voor haar de aanleiding om een boek te schrijven. Dat is de in 2020 verschenen psychologische thriller De stagiair geworden. Haar eigen gevoel, dat ze op straat niet meer werd opgemerkt, heeft hierin ook meegespeeld.

Als Leadership-hoofdredacteur Katherine Ross met de taxi naar haar werk gaat, laat ze de jonge Lily Lunt meeliften. Dan blijkt dat Lily de nieuwe stagiaire is en het nichtje van de eveneens nieuwe directeur van het magazine. Prompt wordt het leven van Katherine anders, ze lijkt door Lily geobsedeerd, werk wordt haar uit handen genomen, haar partner Iain voelt steeds meer voor Lily voelen en er vinden onverklaarbare dingen plaats. Lily is zich echter van geen kwaad bewust en doet aardig tegen iedereen. Toch is er iets niet helemaal in de haak, want heeft ze er bedoeling met haar gedrag?

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Katherine en Lily. Hoewel hun personages niet uitvoerig uitgewerkt worden, komt de lezer wel voldoende over hen te weten, hij kan zich een prima beeld van en over hen vormen. Zo merk je al snel dat beide dames zich niet voordoen zoals ze werkelijk zijn. Daardoor, maar ook door hun gedrag en hun handelingen kun je onmogelijk een greintje sympathie voor hen opbrengen. Voor het verhaal is dit goed, anders zou het erg nietszeggend zijn geworden, maar daar is dan eigenlijk ook alles wel mee gezegd. Katherine ontpopt zich in het begin van De stagiair meteen al als een zeur die niet onder stoelen of banken steekt dat ze een hekel aan millennials heeft, vanaf meet af aan is het een en al geklaag, niets of niemand kan iets goed doen. Ook op Lily valt het een en ander aan te merken, ze is vriendelijk en aardig wanneer het haar uitkomt, manipuleert dat het een lieve lust is en zet alles en iedereen naar haar hand. Ze heeft overduidelijk een dubbele agenda.

De stagiair moet het niet hebben van zijn snelheid. Integendeel, het is traag en wil maar niet opschieten. In principe is dit voor een psychologische thriller niet zo heel dramatisch, maar in het boek van Monks Takhar gebeurt er wel heel erg weinig. Er zijn geen plotwendingen, cliffhangers komen sporadisch voor en pas tegen het eind van het verhaal doet zich een eerste verrassende ontwikkeling voor. Dit alles zorgt ervoor dat iedere vorm van spanning ontbreekt. Pas in de ontknoping, veel te laat, begint het verhaal iets interessanter te worden en valt er een kleine verrassing te bewonderen. Hoewel een deel daarvan overigens voorspelbaar is. Toch, ondanks dat het absoluut niet spectaculair of opzienbarend beter is, zijn de laatste paar hoofdstukken wel het beste van het boek.

In principe is het idee achter De stagiair niet eens zo heel erg beroerd. En ook is het niet zo dat de auteur niet weet hoe ze een verhaal moet vertellen, dat lukt haar wel degelijk. Het enige dat eraan schort is de uitwerking. Onsympathieke personages, een veel te traag tempo en op de koop toe ook nog een aantal onwaarschijnlijkheden en onmogelijkheden (een stagiair die in mum van tijd promotie maakt) zorgen voor een bijzonder ongeloofwaardig en langdradig verhaal. Ondanks dat de schrijfstijl van Monks Takhar acceptabel en redelijk toegankelijk is, is haar debuut een regelrechte miskleun geworden. De enigszins positief kant opgaande ontknoping heeft daar geen verandering meer in kunnen aanbrengen.

Reacties op: Regelrechte miskleun

78
De stagiair - Helen Monks Takhar
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners