Meanderend verhaal biedt baken van rust temidden van het romantasy geweld

Mijn eerste kennismaking met het werk van auteur Rebecca Ross was in 2019, toen ik voor de Young Adult Club op Hebban de Nederlandse uitgave van De terugkeer van de koningin mocht lezen. Ik weet nog goed dat ik hier wat moeite mee had en bij nader inzien bleek ik niet de enige. De boeken van deze auteur werden niet echt een grote hit en het duurde dan ook jaren voor er weer nieuw werk op de Nederlandse markt verscheen. Dit was Booktok hit Divine Rivals (Hemelse rivalen). Terwijl dit tweeluik in het buitenland massaal door lezers werd omarmd bleef de zichtbaarheid en populariteit in Nederland wat uit. Ook in deze hype kon ik niet helemaal meegaan. Jaren daarvoor was ik al nieuwsgierig naar A River Enchanted van deze auteur, want ik wil auteurs altijd een eerlijke kans geven. Het grote verschil is dat dit een fantasy voor volwassenen is, en daarmee een totaal ander publiek aanboort dan eerdergenoemde boeken. Toch was ik sceptisch en durfde ik hier lange tijd niet aan te beginnen. Want wat als het mij weer teleur zou stellen? Enkele maanden geleden had ik nog een Audible credit over en ik besloot de sprong maar gewoon te wagen. Ik had het vooraf mis wat mijn leeservaring betreft, en niet zo’n beetje ook.

Op zijn tiende vertrok Jack Tamerlaine van het eiland Cadence om op het vasteland aan het conservatorium te studeren en daarna de kost te verdienen als troubadour. Hij was vastbesloten nooit meer een voet op zijn geboortegrond met zijn clans, magie en het landschap met een eigen willetje te zetten. Dat lukte tien jaar, tot hij een brief ontvangt waarin hij wordt gesommeerd terug te keren en zijn harp mee te nemen. Er verdwijnen jonge meisjes en aan Jack de taak om uit te zoeken wat er is gebeurd en om de meisjes thuis te brengen. Dit wel met zijn voormalige aartsvijand. Doet Jack er goed aan om terug te keren of had hij beter op het vasteland kunnen blijven?

Dit boek blijkt onverwacht verfrissend. Hoewel het binnen het fantasy genre niet geheel ongebruikelijk is om een mannelijke hoofdpersoon op te voeren, is het iets dat de laatste jaren steeds minder vaak voorkomt. Dit heeft voornamelijk te maken met de opkomst van het zeer populaire sub genre romantasy. Jack is daarom een verfrissende hoofdpersoon, en bovendien eentje die goed is uitgewerkt. In het eerste hoofdstuk wordt je als lezer al direct geconfronteerd met de twijfel die de brief die hij ontving bij Jack zaait. Hij lijkt vastbesloten om naar huis terug te keren, maar naarmate hij steeds dichterbij komt, slaat de twijfel toe. Hij heeft zich nooit thuis gevoeld in zijn clan en ook het contact met zijn moeder is niet meer wat het ooit was. De overtocht gaat niet helemaal soepel en misschien is dat wel een voorteken. Naarmate het verhaal vordert zie je hoe Jack zich steeds meer ontwikkelt. De interactie met zijn clan draagt hieraan bij, en in het bijzonder met vroegere aartsvijand Adera. Doordat Ross haar, net als een aantal andere belangrijke bijfiguren, eveneens een perspectief en verhaallijn geeft leer je hen ook goed kennen. Gaandeweg groeit de rol van deze personages waardoor ze van bijfiguren worden gepromoveerd tot sleutelfiguren en zelfs hoofdpersonen die het verhaal dragen.

De plot zelf draait vooral om de vermiste meisjes en de wil om hen terug naar huis te brengen. De hoop is dat ze nog leven en dit maakt dan ook dat ik door wilde luisteren. Voorlezer Ruth Urquhart brengt het luisterboek echt tot leven met een Schotse tongval. Het eiland Cadence met zijn magie en volksverhalen lijkt geïnspireerd op Schotland en het feit dat de voorlezer het met deze tongval voorleest bevestigt dit vermoeden. Hierdoor is het makkelijk om je te kunnen verplaatsen in deze wereld en in de worstelingen waarmee de personages te maken krijgen. Het landschap van het eiland is grillig en verandert continu. Een pad dat zich de ene dag op een bepaalde plek bevindt kan de volgende dag ergens anders liggen of volledig zijn verdwenen. Dit draagt bij aan de duistere en mystieke sfeer die Ross hier schetst. Het is makkelijk om te verdwalen en vermist te raken.

Naast dit mysterie en de rijke wereld draait het boek ook om politiek. Dit is vooral merkbaar naar het einde en past bij het genre. Het eiland is opgedeeld in twee delen: het oosten en het westen. Beide delen worden gerund door clans die al eeuwenlang in conflict met elkaar zijn. Het is dan ook verboden om over te steken, dit moet men vaak met de dood bekopen. Hier worstelt men duidelijk mee, want is het niet eens tijd voor vrede? Dit wordt, naast dat de hoofdmoot nog steeds de vermiste meisjes zijn, steeds belangrijker. Zo belangrijk zelfs dat deze eilandpolitiek de sleutel vormt tot steeds meer gebeurtenissen die zicht ontvouwen. Het einde maakt duidelijk hoe groot de rol van deze politiek is en maakt nieuwsgierig naar het vervolg. Ondanks de politieke intriges en de daarbij behorende gebeurtenissen, is het verhaal niet pijlsnel. Sterker nog, het verloopt traag en meandert daarmee lekker verder, zoals een rivier. Dit geeft je als lezer de gelegenheid om je hier echt in te verliezen en je deze wereld eigen te maken. Het is daarom ook niet voor iedereen geschikt, maar biedt wel een rustpunt in al het snelle actiegeweld in romantasy.

Hoewel ik eerst onwijs sceptisch was, heeft A River Enchanted van Rebecca Ross mij volledig verrast. Het is een fantasy voor volwassenen en blijft daarmee ver weg van de smut, de snelle actie en de formule die we tegenwoordig veel voorbij zien komen dankzij romantasy. Dit verhaal meandert als een rivier door folklore en mysterie heen en creëert daarmee een broodnodig baken van rust in het fantasy landschap. Naast het mysterie rondom de vermiste meisjes is er een hoop te beleven op politiek vlak, maar dit ligt niet te zwaar op de hand. Sterker nog, het maakt het verhaal juist interessant. Combineer dit met een mannelijke hoofdpersoon – iets dat ook zeer verfrissend is – en een luisterboek dat door de voorlezer tot leven wordt gebracht en je hebt een pareltje in handen. Ik ben erg benieuwd naar A fire Endless, het vervolg en tevens de afsluiting van het tweeluik. Wordt vervolgd!