Duister sprookje met een vleugje romantiek

In 2017 brak Marissa Meyer bij het Nederlandse publiek door met haar “The Lunar Chronicles” serie, waarin bekende sprookjes een science fiction twist krijgen. De boeken die daarna werden uitgegeven waren beduidend minder succesvol en zijn ook niet allemaal meer vertaald. Toch is deze auteur sprookjes blijven hervertellen, met Blauwbaard als nieuwste toevoeging aan haar bibliografie. Hoewel eerdergenoemde “The Lunar Chronicles” tot een van mijn favoriete series behoort, konden andere boeken in het oeuvre van deze auteur mij minder bekoren. Door voornamelijk positieve recensies had ik de hoop dat The House Saphir het tij wist te keren, dus ik besloot het luisterboek, zoals altijd voorgelezen door Rebecca Soler, erbij te pakken. Werden mijn verwachtingen waargemaakt of bleken deze toch iets te hoog?

Mallory Fontaine stamt af van een familie van heksen, maar is een fraudeur. Ze bezit namelijk geen greintje magie, kan alleen met geesten communiceren. Van jongs af aan Is Mallory al geobsedeerd door de familie Saphir, die machtige familie met al die wijngaarden en een statig landhuis. Ze verzorgd rondleidingen in een museum gewijd aan hen, maar op een dag staat daar ineens een echte Saphir voor haar neus. Armand, de laatst overgebleven erfgenaam van deze familie, vraagt dringend haar hulp. Er waart een geest rond op het Saphir landgoed en deze moet dringend verjaagd worden. Mallory stemt ermee in om samen met haar zus naar het landgoed te vertrekken. Lukt het haar om de geest van Monsieur Le Bleu te verdrijven of moet ze Armand eerlijk opbiechten dat ze geen magie bezit?

Dit boek is gericht op de young adult lezer en dat is duidelijk te merken. Het verhaal is vooral plot gestuurd en dit zorgt ervoor dat de personages wat op de vlakte blijven. Mallory worstelt met haar afkomst en het feit dat ze geen magie bezit. Ondanks dat dit vaak genoeg tot uiting komt, leer je haar verder niet goed kennen. Jarenlang de eindjes aan elkaar moeten knopen zorgt ervoor dat ze zeer vindingrijk is en zich altijd wel uit een situatie weet te redden. Toch vertrouwt ze veel op haar zus, de rationele van de twee. Naarmate het verhaal vordert maakt Mallory wel een ontwikkeling door, ze leert steeds beter op haar instinct te vertrouwen en niet blindelings alles voor waar aan te nemen. Desondanks blijven zij en de andere personages vrij op de vlakte.

Het verhaal zelf leest heerlijk weg. Rebecca Soler leest het prettig voor en brengt het tot leven. Ondanks dat het voorspelbaar verloopt blijf je continu geboeid en dit heeft vooral te maken met de manier waarop het luisterboek wordt gebracht. De plot heeft zelf namelijk weinig om het lijf voor de ervaren lezer. Ja, het is een sprookje, dus het einde staat zo goed als vast. Het gaat vooral om de weg ernaartoe. Hoewel het boek genoeg spannende momenten kent, zijn deze vooral spannend voor het beoogde lezerspubliek. Hier wordt het hele boek rekening mee gehouden, want het vleugje romantiek dat Meyer heeft toegevoegd hoort eveneens thuis in de young adult literatuur. Het voegt hier alleen niets toe, want het voelt geforceerd en gaat te snel.

Waar deze auteur vooral goed in is geslaagd is het creëren van een duistere wereld. Eerder is al bewezen dat hierin Meyer’s kracht schuilt en met deze hervertelling bewijst ze dit opnieuw. Voor dit verhaal is geput uit Franse folklore en door de wereld en de sfeer waan je je echt in een oud Frans stadje en later in een kasteel op het Franse platteland. De monsters die Mallory en Anaïs tegenkomen zijn precies genoeg beschreven om je fantasie de vrije loop te laten. Deze duistere sfeer geeft dit sprookje een duister randje waardoor het, ondanks dat plot en personages matig zijn, alsnog weet te intrigeren. Het is een losstaand verhaal, iets dat tegenwoordig zeer zeldzaam is binnen het fantasy genre, maar dit is niet vervelend. Het einde is mooi afgerond waardoor je zonder vragen achterblijft.

Hoewel ik hoopte op een andere uitkomst heeft The House Saphir van Marissa Meyer mij niet volledig kunnen overtuigen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb me prima vermaakt en beveel dit boek ook zeker aan voor de jongere lezer, maar het was niet helemaal het juiste boek voor mij. Doordat het plot gestuurd is ligt de focus minder op de personages en dat is nou juist iets waar ik waarde aan hecht. Voor de beoogde doelgroep bevat dit boek de juiste hoeveelheid spanning waardoor dit boek goed bij deze lezers zal passen. Ik ben het YA genre alleen sterk ontgroeid en merk dit vooral bij nieuwere titels. Het biedt mij net niet genoeg om mij volledig te overtuigen. Wil je het boek toch oppakken? Dan beveel ik het luisterboek zeker aan. Voorlezer Rebecca Soler brengt het verhaal en de mystieke en duistere sfeer echt tot leven waardoor ik alsnog geboeid bleef. Het is daarnaast een losstaand verhaal, dus geen nieuwe serie om weer bij te moeten houden. Houd je van hervertellingen van sprookjes? Dan is deze hervertelling van Blauwbaard een mooie toevoeging aan je collectie.