Auteur voegt iets unieks toe aan niet origineel verhaal

In 2024 kon je in de internationale boekenwereld haast niet om Phantasma van Kaylie Smith heen. Deze duistere romantische fantasy vol magie heeft vele lezersharten weten te veroveren. Zoals altijd ben ik wat voorzichtig met hypes, zo ook met deze. In het voorjaar van 2025 waagde ik toch de sprong en pakte ik het boek op. Dit bleek geen goede zet, want het ging voortijdig aan de kant. Mijn eerste boek van 2026 was een nieuwe poging met dit verhaal, maar nu als luisterboek in het Nederlands. Zou ik de hype nu wel kunnen begrijpen of is het gewoon niet aan mij besteed?

Wanneer Ophelia’s zus verdwijnt, is er maar één manier om haar te redden: meedoen aan Phantasma, een dodelijke wedstrijd in een spookhuis. De prijs voor de winnaar is dat er één wens in vervulling mag gaan. Phantasma is een doolhof van kronkelige gangen en weelderige balzalen, van demonen en verleidingen. Ophelia moet negen uitdagingen aangaan, de een nog gevaarlijker dan de ander. Er kan maar één winnaar zijn, maar net als Ophelia ten onder lijkt te gaan, biedt de mysterieuze vreemdeling Blackwell haar een laatste kans. Hij kan haar door de komende dodelijke beproevingen loodsen. Het enige wat hij ervoor terugvraagt is tien jaar van haar leven. Ophelia’s leven staat op het spel. Maar in Phantasma is het enige dat dodelijker is dan het spel verliezen, je hart verliezen…

Het verhaal wordt vertelt vanuit hoofdpersoon Ophelia. Ondanks dat je haar goed leert kennen is dit geen interessant personage. Voornamelijk in het begin komt ze erg onwetend, naïef en wereldvreemd over voor een drieëntwintigjarige. Ze stelt zich erg afhankelijk op en dit maakt haar onsympathiek. Het feit dat ze dagelijks moet leven met dwanggedachten en -handelingen helpt hier niet bij. Ze is erg gehecht aan haar zus Genevieve en als zij verdwijnt besluit Ophelia Phantasma binnen te treden in de hoop haar terug te vinden. Daar ontmoet ze Blackwell, een eveneens vrij oppervlakkig personage. Hij heeft wel een mysterieus randje dat hem nog enigszins interessant maakt. Het valt niet te ontkennen dat Ophelia zich steeds meer ontwikkelt naarmate het verhaal vordert. Waar we haar leerden kennen als een naïef en afhankelijk iemand die niet op eigen benen kan en durft te staan, groeit ze uit tot een onafhankelijke vrouw die voor zichzelf op durft te komen. Toch zijn er nog elementen die de auteur niet verder heeft uitgediept, zoals haar dodenbezweerdersmagie. Deze wordt benoemd, maar komt verder nauwelijks ter sprake.

Deze eerdergenoemde ontwikkeling heeft zijn uitwerking op de toch wat basale plot. Smith heeft zich duidelijk laten inspireren door boeken als Caraval van Stephanie Garber en De prins van Toorn van Kerri maniscalco. De verhaallijn voelt namelijk alsof deze twee boeken een baby hebben gekregen. Het magische van de eerste serie gecombineerd met de sfeer en het soort personages van de laatste maakt dat dit boek veel lezers zal aanspreken. Het unieke aan dit verhaal is dat de auteur haar eigen ervaringen met dwanggedachten en -handelingen erin heeft verwerkt. Dit laat je Ophelia begrijpen en je bent hierdoor getuige van de mooie ontwikkeling die ze doormaakt.
Buiten dit stukje authenticiteit kun je dit boek zo in andere boeken binnen het genre stoppen. Door de schrijfstijl leest het vlot, maar het weet niet te beklijven. Er zit weinig spanning in, daar het Ophelia en Blackwell allemaal iets te gemakkelijk afgaat. Dit zorgt voor een hoop voorspelbaarheid waardoor de aandacht snel verslapt. Dit is zonde, want het magische sfeertje in het immer populaire New Orleans van de twintigste eeuw komt hierdoor niet helemaal tot zijn recht. Het prikkelt niet om het tweede deel in dit tweeluik op te pakken, het verhaal is hier mooi afgerond.

Ondanks dat Phantasma van Kaylie Smith niet bijster origineel is, heb ik mij er toch mee vermaakt. Hoofdpersoon Ophelia laat een flinke groei zien, ze groeit uit van een zeer wereldvreemd en afhankelijk iemand tot een vrouw die onafhankelijk durft te zijn en voor zichzelf opkomt. Dit past ook veel beter bij haar leeftijd. Dat de auteur uit haar eigen ervaringen met een dwangstoornis put voor dit personage zorgt voor een stukje authenticiteit. Dit heeft het wel nodig, want van de plot moet deze romantasy het niet hebben. De sfeer komt niet goed tot zijn recht vanwege dit plot dat duidelijk is geïnspireerd op andere, zeer succesvolle boeken binnen dit genre. Het verloopt allemaal net iets te voorspelbaar en prikkelt mij niet genoeg om het tweede deel in dit tweeluik op de pakken. Dit boek zou ik wel aanbevelen voor iemand die vrij nieuw is binnen het genre en nog niet veel vergelijkingsmateriaal heeft.