Rijke fantasie van de auteur compenseert een serie zonder doel niet

Het geheugen van Babel is het derde deel in de "spiegelpassant" serie van de Frans-Belgische auteur Christelle Dabos. Dit deel is, net als de vorige delen, uit het Frans vertaald door Eef Gratema.

Het geheugen van Babel speelt zich twee jaar en zeven maanden na de gebeurtenissen uit De vermisten van Maneschijn af. Nadat Ophelia een groot geheim in het boek van Faroek ontdekte, heeft ze al die tijd op haar thuisark Anima doorgebracht. Nu is het tijd om in actie te komen. Ophelia reist onder een valse naam naar Babel, een kosmopolitische en hypermoderne ark die ook wel bekend staat als de parel van het universum. Zal het haar lukken om te doen wat nodig is of loopt ze regelrecht in een dodelijke val waarin haar tegenstanders haar proberen te lokken? En zal ze haar verloofde Thorn ooit nog terugzien?

Voor het eigenlijke verhaal begint, geeft de auteur een korte samenvatting van het vorige boek. Dat is nodig, want het verhaal van deze serie is complex en heeft weinig leidraad. Dat is direct het grote probleem met deze serie, het verhaal gaat nergens naartoe. Er is geen einddoel zoals bij andere fantasy series, waardoor het moeilijk is om als lezer de draad weer op te pakken. Ook dit derde deel ontbreekt het aan een duidelijk doel. Hierdoor duurt het lang voor je in het verhaal komt en vraag je je af wat nou de bedoeling van de auteur is.

Ophelia heeft in tegenstelling tot de vorige delen een flinke groei doorgemaakt. Het personage heeft meer pit en laat minder over zich heen lopen. Echter ontbreekt het haar nog steeds aan karakter. Het gebrek aan dialoog draagt hier niet aan bij. Dit maakt het verhaal vooral tell en don't show, terwijl andersom beter werkt. Alle personages zijn ietwat apart, net als de wereld. Dabos heeft een rijke fantasie wat in de vorige delen al opviel. Deze fantasie komt wederom tot uiting in dit boek. Dit compenseert het gebrek aan verhaallijn ruimschoots. Het wordt echter wel tijd om het verhaal richting te geven, want het wordt nogal saai zo. Als lezer is er niets om naar uit te kijken en naartoe te lezen waardoor je niet met de personages mee kunt voelen.

De schrijfstijl is, net als in de voorgane delen, pompeus. Dit kan twee redenen hebben: de rijke fantasie van de auteur en de vertaling uit het Frans. Deze schrijfstijl maakt de boeken moeilijk leesbaar. Bovendien zorgt het ervoor dat je je niet in het verhaal kunt verliezen. Tel daar het uitblijven van een rode draad bij op en je hebt een boek dat je makkelijk aan de kant kunt leggen. Tevens is de naam van de serie na dit derde deel nog niet duidelijk, want het reizen door spiegels gebeurt minimaal. Ondanks de fantasierijke wereld en de exponentiële groei van hoofdpersoon Ophelia nodigt het verhaal niet uit om tot het einde geboeid te blijven. Sterker nog, het maakt niet nieuwsgierig naar de grande finale van deze serie.