Alles aan dit boek voelt te geforceerd

Eind 2020 verscheen The Inheritance Games, het eerste deel in de gelijknamige nieuwe serie van de Amerikaanse bestseller auteur Jennifer Lynn Barnes. Dit boek vergaarde direct een grote schare fans en is begin 2021 in het Nederlands verschenen als De erfenis. Een opvolger was al in de maak: The Hawthorne Legacy. Vlak voor de verschijning van dit boek werd bekend dat de auteur geen tweeluik, maar een trilogie van deze serie maakt. De lezer kan voorlopig nog wel even verder puzzelen met Avery en de kleinzoons van de rijke filantroop Tobias Hawthorne. Omdat dit een tweede deel is bevat deze recensie spoilers van het voorgaande deel.

Het verhaal van The Hawthorne Legacy pikt direct op waar het in De erfenis eindigde. Dit is aan de ene kant fijn, want zo zit je direct in het verhaal. Aan de andere kant zorgt dit ervoor dat je goed in je geheugen moet graven naar wat er ook alweer is gebeurd. Hier wordt door de auteur niets meer over uitgelegd. Echter, door de vlotte schrijfstijl duurt het niet lang voor je in het verhaal zit en alles weer weet. Het boek leest vlot door, waardoor je je nauwelijks beseft dat je toch al verder bent dan je had gedacht. Dit komt door de korte hoofdstukken, vele dialogen en vaak korte zinnen. Deze manier van schrijven zorgt niet altijd voor een goede uitwerking van het verhaal. Dat is hier helaas ook het geval.

De personages zijn even matig uitgewerkt als in het vorige boek. De broers Jameson en Greyson zijn nog steeds makkelijk door elkaar te halen en nieuwe personages leer je nauwelijks kennen. Feit is wel dat de personages ondergeschikt zijn aan alle raadsels en het mysterie van Avery en haar erfenis. Toch is het jammer, want een boek staat of valt met de plot en de personages. Doordat alles zo vlug gaat is het moeilijk om een band met deze personages op te bouwen.

De plot is evenmin goed uitgewerkt. Net als in het voorgaande deel kent dit vervolg veel plotwendingen die de auteur er in een razend tempo doorheen jaagt. De snelheid van het verhaal en de vele wendingen maken het er niet geloofwaardiger op. Sterker nog, dit vervolg is zelfs nog ongeloofwaardiger dan het eerste deel en dat is al geen geloofwaardig verhaal. De raadsels waar het vorige boek voornamelijk op leunde zijn minder frequent aanwezig, het draait hier meer om de dreiging voor Avery evenals om de relatie met de familie Hawthorne. Ondanks de constante dreiging die Avery boven het hoofd hangt slaagt de auteur er niet in te boeien. Het hele idee van een meisje dat een fortuin van een onbekende rijke filantroop erft is volstrekt ongeloofwaardig. Het mysterie lijkt opgelost, maar alles is erg ver gezocht. Het voelt aan alsof de auteur er nog ergens een derde deel uit moet persen, alles aan dit boek voelt te geforceerd.