Kees van Duyn over Dodenakker

Magda en Johannes hebben al een aantal jaren een zomerhuis in het Italiaanse Toscane. Daar brengen ze ieder jaar hun vakantie door. Dit jaar is Magda er een week eerder. Johannes zou later komen. In verband met zijn werk. Heeft hij haar verteld. Maar Magda denkt er anders over. Volgens haar is hij bij zijn minnares.

Door jaloezie en bezitzucht gedreven heeft ze besloten Johannes te doden. Op een ochtend tijdens het ontbijt voert ze haar plan uit. Het lijk wordt door haar begraven en de verdenking niet op haar te laten vallen, meldt ze Johannes als vermist aan bij de plaatselijke politie.

Magda begint er zelf ook in te geloven dat haar man vermist is. Samen met haar zwager Lukas, die uit Berlijn overgekomen is, gaat ze naar Rome om Johannes te zoeken. Ondertussen nemen de complicaties zienderogen toe waardoor Magda steeds meer in het nauw gedreven wordt. Maar de vraag is of ze zich dat zelf realiseert.

Dodenakker is, volgens de achterkaft, een bloedstollende thriller. Dat is sterk overdreven. Het boek leest prettig, dat is een feit. Het idee erachter is aardig, maar er had meer uitgehaald kunnen worden. Daarbij komt ook nog dat het verhaal steeds voorspelbaarder werd.

Ondanks dit, en het feit dat de beschreven situatie vrij onrealistisch is, was het niet vervelend om het boek uit te lezen. De vlotte schrijfstijl en het opwekken van de nieuwsgierigheid zorgen daar voor. Maar de beloofde bloedstollende spanning was in het boek niet aanwezig. En dat is jammer.