Een tikkeltje té dramatisch

In september 2020 verscheen American Royals van Katharine McGee bij Uitgeverij De Fontein in de vertaling van Lia Belt. Dit boek vertelt over een alternatieve geschiedenis, want wat als Amerika een koninkrijk was geworden in plaats van een republiek? Dit gegeven klonk interessant en dit boek stond daarom ook al sinds 2018 op mijn TBR. Eerst wel in het Engels, maar ik pakte het nooit op. Na het lezen van het eerste deel in de “Duizend hoog” serie van deze auteur wist ik zeker dat ik American royals ook wilde lezen. Het beloofde wel veel drama te worden, maar dat kon ik wel aan.

In American Royals maken we kennis met de familie Washington, de koninklijke familie van Amerika. Beatrice staat op het punt om de troon over te nemen van haar vader en wordt hier al sinds haar geboorte voor klaargestoomd. Haar ouders vinden dat het tijd wordt dat ze op zoek gaat naar een huwelijkskandidaat en stellen een lijst met potentiële kandidaten op. Ondertussen vinden reserveprinses Samantha en prins Jefferson zo hun eigen manieren om in de problemen te komen. Daarnaast is er nog het burgermeisje Nina, de beste vriendin van Samantha dat stiekem een oogje heeft op Jeff. Ten slotte is daar nog gravin Daphne, de ex van prins Jefferson die vastbesloten is hem terug te winnen om haar reputatie te redden.

Al bovengenoemde personages krijgen een vertelperspectief. Dit werkt over het algemeen goed, maar niet in American Royals. Vijf perspectieven zijn te veel van het goede, zeker omdat er niet genoeg ruimte wordt overgelaten om iedereen diepgang te geven. Door de vele perspectieven blijven de personages vrij oppervlakkig en leer je hen niet goed genoeg kennen. Er is geen ruimte voor goede karakterontwikkeling en de personages zijn niet goed uit elkaar te houden. Dit komt de sfeer van het verhaal ook niet ten goede: het paleis is er met al zijn pracht en praal, maar door de oppervlakkige personages blijft dit ook zo.

De schrijfstijl van Katharine McGee is passend voor de doelgroep. Het boek leest makkelijk weg en de hoofdstukken zijn kort. Dat moet ook wel met vijf perspectieven, anders wordt het een hele dikke pil. Door de makkelijke schrijfstijl leest American Royals weg als een soap. Soms is dat even lekker, maar soms is het ook veel te veel van het goede. Dat is hier het geval.

De plot is tevens flinterdun. Er is wel een soort van plot, maar de drama lijkt in dit boek belangrijker dan het verhaal en de personages. Het getouwtrek om jongens ging op een gegeven moment wel de keel uithangen. Ook de wraakacties van de personages waren erg kinderachtig en uiterst vervelend. Doordat het dramagehalte zo hoog ligt brokkelde de geloofwaardigheid van het verhaal stukje bij beetje af. Nu is de achtergrond van American Royals al een alternatieve geschiedenis, maar de personages maakten zichzelf steeds ongeloofwaardiger. Dit leidde ertoe dat, hoe makkelijk het boek ook leest, het ondoenlijk was om continu door te blijven lezen. Het boek heeft hier vaak aan de kant gelegen en ik moest mij er echt toe zetten het weer op te pakken. Hierdoor deed ik er meer dan een week over om het uit te lezen in plaats van de twee dagen die het mij normaal zou kosten. Ik kan best wel wat drama hebben, maar van deze hoeveelheid kon ik niet meer genieten.

American Royals van Katharine McGee is een boek dat leest als een sitcom. Het is een regelrechte soap met constante drama. Het verhaal wordt verteld vanuit vijf personages, mijns inziens zijn dit te veel perspectieven. De personages krijgen geen ruimte om te groeien waardoor ze oppervlakkig bleven. Tel daar een flinterdunne plot bij op en je krijgt een boek waar ik niet van heb kunnen genieten. American Royals was drama ten top: het hele boek leek hierom te draaien. Dit zorgde voor irritatie en maakt dat ik het vervolg niet wil lezen.