Met ‘zestigersdip’ op (vlakke) roadtrip

Zestiger Anton zit in een dip nadat zijn vrouw hem verlaten heeft, hij zonder werk zit en zijn vader voortdurend kritiek op hem uit. Bijna zestiger Marieke heeft het ook niet makkelijk nu haar eigen liefdesleven in het slop is geraakt en haar dochter na een verbroken relatie weer bij haar is komen wonen. In Piaggio, het Boekenweekgeschenk van Hendrik Groen (pseudoniem van Peter de Smet), kruisen de paden van de twee op het vijftigste verjaardagsfeest van Antons zus. Een ongemakkelijk gesprek en enkele glazen rosé en bacardi-cola later, besluiten Anton en Marieke in een Italiaans autootje de Alpen over te gaan – een roadtrip die Anton tot zijn grote spijt nooit gemaakt heeft. ‘Ik maak altijd keuzes waar ik later spijt van krijg’, verzuchtte Marieke eerder die avond terwijl ze hardop terugdacht aan haar exen. Zal de reis met Anton haar volgende verkeerde keuze worden?

Groen, bekend van de bestsellers De dagboeken van Hendrik Groen, hanteert in het Boekenweekgeschenk zijn humoristische en kritische succesformule. Na hun ontmoeting ondernemen Anton en Marieke eerst een gezamenlijke treinreis naar Milaan. Een reis vol stereotyperende ongemakkelijkheden (“‘Zonder suiker is trouwens beter voor de lijn.’ (…) ‘Wil je een sprits bij de koffie?’”) die wat beloven voor de daaropvolgende roadtrip in de slechts 35 kilometer per uur rijdende Piaggio genaamd ‘Pietje’. Wanneer Anton en Marieke uiteindelijk in het krappe, Italiaanse autootje op drie wielen belanden, wordt deze belofte niet ingelost. Behalve wagenziekte en autopech slaan de vonken tussen de twee er niet vanaf. Groen stuurt de plot over een route zonder al te veel hobbels en kuilen. Het resulteert in een vrij gemoedelijk kort verhaal waarin de personages, ondanks verwoede pogingen om los te breken, precies doen wat de lezer van ze verwacht.

Ondanks de geringe ontwikkeling die de (bij)personages doormaken, bevat Piaggio enkele dieperliggende thema’s. Zo is de boodschap dat het nooit te laat is om nog iets uit het leven te halen nadrukkelijk aanwezig. Anton laat op latere leeftijd een oude wens in vervulling gaan en Marieke geeft de liefde een kans na een reeks gebroken harten. Groen blijft daarbij realistisch. Dit geeft de houterige onhandigheid die de levensjaren hebben opgeleverd iets vertederends. Het hoge clichégehalte creëert een weinig verrassend verhaal dat vlot leest. Die voorspelbaarheid is zowel gênant als cringe en Groen maakt er geen geheim van met dit Boekenweekgeschenk de ‘Boomer’ in de koplampen te zetten. In lijn met Mijn generatie, het thema van de Boekenweek, sluit Piaggio naadloos aan. Maar voor wie op zoek is naar een verhaal met wat meer actie, voelt het verhaal van Groen als rijden achter een automobilist die de maximale verkeerssnelheid iets té serieus neemt.

Deze recensie verscheen eerst op www.elineschrijfthier.nl