Kees van Duyn over De stenen kist

In De stenen kist worden Josefin Cederén en haar dochtertje Emily door een auto aangereden. Ze overleven het niet. De dader rijdt door. Rechercheur Ann Lindell en haar collega's gaan op zoek naar de dader. Deze wordt niet gevonden. Tot Sven-Erik Cederén dood wordt aangetroffen. In zijn auto. Waarin ook een briefje met het woord 'sorry' wordt gevonden. Voor de politie is het duidelijk: zelfmoord na moord. Het onderzoek wordt gesloten.

Niet veel later doen zich allerlei ontwikkelingen voor waardoor het onderzoek naar de zelfmoord en moord weer heropend wordt. Want heeft Sven-Erik wel zelfmoord gepleegd? En waarom is het medisch onderzoeksinstituut MedForst de rode draag? Er wordt nieuw onderzoek verricht, wat Lindell en haar collega Ole Haver zelfs in Malagá brengt.

De stenen kist heeft spannende elementen in zich, maar echt zinderend wordt het nergens. Het is vooral een verhaal van gedegen en geraffineerd politie-onderzoek. Behalve dat komen ook de privéproblemen van Ann uitgebreid aan de orde: houdt ze wel of niet van Edvard, laat ze haar ongeboren kind wel of niet weghalen?

Het verhaal is goed geschreven, maar mist helaas de nodige spanning en sommige passages hadden achterwege kunnen blijven of worden ingekort. Het uitdiepen van de personages waren, en vooral dat van Ann Lindell, te langdradig. Waarschijnlijk zal dat in het volgende boek met Lindell als belangrijkste karakter wel anders zijn.